خدا رو دوست دارم چون ٭آی ديش٭ هميشه روشنه خدا رو دوست دارم چون به همه ٭پی ام ها٭ جواب ميده خدا رو دوست دارم چون حرفای آدم رو ٭سند توآل٭ نمی‌كنه خدا رو دوست دارم چون هيچ كسی رو ٭ايگنور٭ نمی‌كنه خدا رو دوست دارم چون ، ٭خداست٭

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

خدايا، خودخواهی را چنان در من بکش تا از خودخواهی ديگران در رنج نباشم...

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

درويشی به اشتباه فرشتگان به جهنم فرستاده ميشود . پس از اندك زمانی داد شيطان در می‌آيد و رو به فرشتگان می‌كند و می‌گويد : جاسوس می‌فرستيد به جهنم از روزی كه اين آدم به جهنم آمده مداوم در جهنم در گفتگو و بحث است و جهنميان را هدايت می‌كند و... حال سخن درويشی كه به جهنم رفته بود اين چنين است: با چنان عشقی زندگی كن كه حتی بنا به تصادف اگر به جهنم افتادی خود شيطان تو را به بهشت باز گرداند

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

عشق! عشق! عشق! : عشق اگر افراد ناشايسته ، فرومايه ، و گم گشته را دربرنگيرد عشق نيست. آن کس که در حقيقت بيش از همه به عشق نيازمند است، کمتر از همه شايسته آن به نظر مي رسد. نويسنده واسوانی

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دچار يعنی عاشق.........

 و فكر كن كه چه تنها است اگر كه ماهی كوچك دچار دريای بيكران باشد.......

دچار بايد بود... وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف حرام خواهد شد........

و عشق صدای فاصله هاست.........

فاصله هايی كه غرق ابهامند....

(سهراب سپهری)

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

وقتی هستی نيستم ، وقتی نيستی هستم ، وقتی هستم نيستی ، وقتی نيستم هستی ،

ای همه‌ی نيست شده‌ی هستيه من ، هستيه من نيست ميشود وقتی تو نيستی!

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

٭نديدی چشمهايم زير پايت جان سپرد ٭ آخر گلويم از صدای ، های هايت جان سپرد٭

 ٭آخر نفهميدی صدايم بغض سنگينی به دوشش بود اما از جفايت جان سپرد٭

٭آخر نترسيدی بگويد عاشقی نفرين به آيينت كه از چشمان جادويت خدايت جان سپرد ٭

٭آخر نمی‌دانی و می‌دانم كه دل در خواهش آن انزوايت جان سپرد٭

٭آخر چقدر عزلت نشينی از برای يار دلگير است بخوان شعرم كه شعرم در هوايت جان سپرد آخر٭

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

من كه در بستر غمها بودم.....

من كه ازاشك غريبانه چو دريا بودم.....

تو ندانی كه چه تنها بودم........

گريه كردم در خويش...........

گريه‌ام بدرقه راهت باد

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

زندگی به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده‌ی تو گريه‌ی من است ؟ مرگ حرفی نزد!!! زندگی دوباره گفت : من با آمدنم خنده می‌آورم و تو گريه من با بودنم زندگی می‌بخشم و تو نيستی مرگ ساکت بود زندگی گفت : رابطه‌ی من و تو چه احمقانه است !!! زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، سور کجا ؟ اما مرگ تنها گوش می‌‌داد زندگی فرياد زد : ديوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟؟ و مرگ آرام گفت : تا بفهمی که تو و ديوانگی و عشق

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

بگوييد كه بر گورم بنويسند زندگی را دوست داشت ولی آن را نشناخت مهربون بود ولی مهر نورزيد طبيعت را دوست داشت ولی از آن لذت نبرد در آبگير قلبش جنب و جوش بود ولی كسی بدان راه نيافت در زندگی احساس تنهايی می نمود ولی هرگز دل به كسی نداد و خلاصه بنويسيد زنده بودن را برای زندگی دوست داشت نه زندگی را برای زنده بودن

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

اگر كتاب زندگی چاپ دوم می‌داشت هرگز نمی‌گذاشتم كه اينقدر غلط چاپی داشته باشد!

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

زندگی را دوست دارم به شرطه آنکه :

ز: آن زندان نباشد!

ن: آن ندامت نباشد

د: آن درماندگی نباشد

گ: آن گورستان نباشد

ی: آن يأس نباش

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

يگانه نياز: آداب و مراسم را نيازی نيست. متون مقدّس ضروری نيست. ثروت و اقتدار هم به کار نمی‌آيند. رياضت جسم بيهوده است. دانش و هنر لازم نيست. يگانه نيازما، داشتن قلبی پاک، متواضع و پرهيزگار است قلبی که به خدا تسليم شده است و با هر تپش می گويد : (( خداوندا به ((تو)) عشق می ورزم، خداوندا به ((تو)) نيازمندم)). نويسنده واسواني.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

هر کسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد. من ساده به خيالم که همه کار و کسم شد. اون که عاشقانه خنديد خنده های منو دزديد ، زير چشمه مهربونی خواب يک توطئه ميديد

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

به نام تنها پناه آشفتگان ديارسرنوشت تقديم به توکه هنوزهم تکهاي ازآسمان درچشمانت،جرعهاي از دريا در دستانت و تجسمی زيبا از خاطره ايثار گلهای سرخ در معبد ارغوانی دلت به يادگار مانده است. نخستين چکه ناودان بلند يک احساس را در قالب کلامی از جنس تنفس باغچه‌های معصوم ياس به روی حجم سپيد يک دفتر ميريزم و آن را با لهجه همه پروانه صفتهای اين گيتی بی‌انتها به آستان نيلوفری دل زلالت هديه می‌کنم. در پناه خالق نيلوفرها مهربان و شکيبا بمانی.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

امروز صبح كه خدا پنجره ی بهشتو باز كرد منو ديد ازم پرسيد امروز چه آرزويی داری؟؟ گفتم خدايا هميشه مواظب اونی كه الان داره اين نوشته رو ميخونه باش چون برام خيلی عزيزه

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

حقيقت انسان به آن چه اظهار ميکند نيست بلکه حقيقت او نهفته در آن چيزی است که از اظهار آن عاجز است بنابراين اگر خواستی او را بشناسی نه به گفته هايش بلکه به ناگفته هايش گوش فرا بسپار

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

هرگاه دلت هوايم را کرد، به آسمان بنگر و ستارگان را ببين که همچون دل من در هوايت می تپند.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دلم گرفته. دلم شکسته. ولی استوارم. سعی در پايداری دارم. اصرارم بر استقامت است و خود باوری. ولی واقعيت چيز ديگری ست.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دل می گيرد و ميميرد و هيچ کس سراغی ز آن نمی‌گيرد. ادعای خدا پرستيمان دنيا را سياه کرده ولی ياد نداريم چرا خلق شديم. غرورمان را بيش از ايمان باور داريم. حتی بيش از عشق

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

هوس کوچ به سرم زده. شايد هم هجرت. نمی‌دانم. ز اين بی دلی‌ها خسته شدم. دستانم را به دستان هيچ کس می سپارم و درد دل می‌کنم با درختان. ديوانگی هم عالمی دارد

نازم به ناز آن کس که ننازد به ناز خويش ، ما را به ناز فروشان نياز نيست تا خدا بنده نواز است به بنده چه نياز است

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

فرشتگان روزی از خدا پرسيدند : بار خدايا تو كه بشر را اينقدر دوست داری غم را ديگر چرا آفريدی؟ خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب می شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمی‌افتد

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

اگر می‌دانی در اين جهان كسی هست كه با ديدن تو رنگ رخسارت تغيير كند و صدای قلبت آبرويت را ببرد مهم نيست كه او مال تو باشد مهم اين است كه فقط باشد زنگی كند لذت ببرد و نفس بكشد.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

شايد كسی را كه با تو خنديده فراموش كنی اما كسی را كه با تو اشك ريخته هرگز....

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

کردگارا، احساس را زمن مگير که بنده‌ام به درگاهت با دلی خون ز بندگانت و مرا رها مکن در اين دنيای

مکر که دل آتش می زنند و عاشق می کشند. کردگارا، مرا تنها مگذار.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

هفت شهر عشق شهر اول : نگاه و دلربايی شهر دوم : ديدار و آشنايی شهر سوم : روزهاي شيرين و طلايی شهر چهارم : بهانه ، فکر ، جدايی شهر پنجم : بی وفايی شهر  ششم : دوری و بی اعتنايی شهر هفتم : اشک ، آه ، تنهايی

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

عهد کردم اگر بوسه داد توبه کنم... بوسه ای داد؛ چو برداشت لب از روی لبم، توبه کردم که دگر توبه بی جا نکنم!

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دوسِت داشتم ولی هرگز نگفتم نگفتــم تـا ز چشــــم تـو نيفتـم نگفـتـم تــا نــدونی عاشـــقم مــن نـدوني بعــدِ تــو از پـا می افتـم خيــال کـردم اگـــه روزی بـــدونی می‌ری شعر جدايی رو می خـونی می‌ری تنها ميشم با بغض و گـريه تــوی شهــــر و ديـــار بی نشــونی

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

عشق را با تمام وجود فرياد بزن تا به جهانيان ثابت کنی : " تمام مسيرها به سمت مشترک مورد نظر اشغال نمی‌باشد !"

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

باز همراه‌ شما مدرسه‌ای‌ می‌سازيم‌ كه‌ در آن‌ همواره‌ اول‌ صبح‌ به‌ زبانی‌ ساده‌ مهر تدريس‌ كنند و بگويند خدا خالق‌ زيبايی‌ و سُراينده‌ عشق‌ آفريننده‌ ماست‌، مهربانيست‌ كه‌ ما را به‌ نكويی ، ‌دانايي‌، ‌زيبايی ‌و به‌ خود می‌خواند جنتی‌ دارد نزديك، زيبا و بزرگ‌ دوزخی‌ دارد ٭ به‌ گمانم‌ ٭ ‌ ‌‌ ‌‌ ‌‌ ‌كوچك‌ و بعيد درپی‌ سودا نيست

هوای باغ پاييزم شكفتن رفته از يادم چنان بيگانه با خويشم كه حتی سايه ام نمی ايد به دنبالم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

روی دروازه قلبم نوشتم:

ورود ممنوع!

دلِ پريشان آمد. گفتم بخوانش.خواند و بازگشت.