مطلبی كه در زير می‌خوانيد  اولين نامه‌ی پسری بنام مهرداد كه برای دخترِی بنام مهسا می‌فرسته. اين دو نفر تو راه دبيرستان باهم آشنا می‌شن و مهرداد تصميم مي‌گيره كه اين نامه رو به مهسا بده ، بعد از مدتي طی نامه‌هايی كه باهم رد و بدل مي‌كنن مادر مهرداد متوجه يكی از نامه‌های دختر می‌شه و خلاصه همون روز ميره و آبروی دختر رو جلو خانواده‌اش می‌بره ، خلاصه بعد از مدتی طی درگيری كه پدر مهسا با دخترش داشته سر مهسا با ضربه‌ی محكمی به ديوار می‌خوره و دختر كور ميشه از اون طرف هم مهرداد با مادرش دعوا می‌كنه كه اگر شما آبرو ريزي نمی‌كرديد مهسا به اين روز نمی‌افتاد ، بعد از مدتی طی اختلافاتی كه مهرداد با خانواده‌اش داشت به مادرش ميگه كه اگر نذارين كه من با اين دختر ازدواج كنم خودكشی می‌كنم ولی پدر و مادر حرفهای اون رو جدی نمي‌گيرن و از اونجايی هم كه پدر مهرداد يك نظامی بود و هميشه اسلحه با خود حمل مي‌كرد، مهرداد از غفلت پدرش استفاده ميكنه و اسلحه پدر رو برميداره و ميره جلوی خونه‌ی دختر خودش رو می‌كشه...

داستانی كه نوشتم واقعی بود ولی مال چند سال قبل هست و من اون رو از توی يك مجله‌ی قديمی برداشتم البته داستان خيلي بيشتر از اين بود ولی من سعی كردم كه خلاصه‌ی داستان رو بنويسم. ضايع خلاصه كردم نه؟؟

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

سلام‌های گرم و آتشين مرا پذيرا باش :

مه لقای مه آسايم، آندم كه نگاهت به نگاهم برخورد، آرام و قرار از من آواره بود ، دلدار!. دل آرامم  با اولين ديدار دل در گروت بنهادم و در دام محبتت افتادم. اينك كه اسيرت هستم به اسارتم می‌نازم و حاضرم مشتاقانه سر و جان در راهت ببازم. اگر خودت بپرسی يا ديگری سؤال كند كه چرا و به چه سان دوستت دارم؟ من نيز نمی‌دانم و فقط همين قدر آگاهم كه تمامی تار و پودم و ذره ذره وجودم لبريز از عشق پاك تو و سرشار از مهر بی آلايش توست.

با وقار دلبندم ، من به داشتن مهربانی چون تو می‌نازم و سر به آسمان می‌سايم. ای آرام جانم در نيك و بد روزگار صبور باش و هرگز عهد و پيمان خود را نشكن. عهد و پيمانی كه با قلب خود بسته ای .

آنكس كه خالصانه و جاودانه دوستت دارد.

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

« بهار هم باشيم »

بيا بيا كه من و تو كنار هم باشيم ♥ گره گشای غم بيشمار هم باشيم

كدورت دل خود را با عشق بزداييم ♥ به پای هم بنشينيم و يار هم باشيم

زبان به طعنه هم پيش غير نگشاييم ♥ به پيش كس و ناكس رازدار هم باشيم

چه رفته است كه از حال هم نمی‌پرسيم ♥ خدای را پس از اين غمگسار هم باشيم

به كوره راه زمان دست يكديگر گيريم ♥ چراغ روشن شبهای تار هم باشيم

بهار آمد و باغ و چمن تماشائيست  ♥ چه ميشود كه من و تو بهار هم باشيم

بيا كه بی تو نصيب من دلتنگی است ♥ مبادا بی‌خبر از حال زار هم باشيم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

«  رشته زندگی »

از من هستیِ من دور مشو ♥ می من، هستی من دور مشو

رشته عمر منی، جان منی ♥ عشق من، دين من، ايمان منی

تار و پود دل بيمار تويی ♥ خواب و بيداری و پنداری تويی

نقش بستی به وجودم با خون ♥ كی روی از دل رسوا بيرون

دل برديم ز همه خلق جهان ♥ به تو پيوسته‌ام ای مايه جان

دل تو از چه حقيقت بين نيست ♥ بخدا رسم محبت اين نيست

گرچه همچون خم می در جوشم ♥ خون دل می‌خورم و خاموشم

تو منی، من توأم ای مايه فاز ♥ ما و من نيست به درگاه نياز

نور و خورشيد و من اشك شبم ♥ تا بتابی به تنم، جان به لبم

نيستی، ليك بهمراه منی ♥ قطره اشك منی، آه منی

من در اين عشق صفا می‌بينم ♥ در دل نور خدا می‌بينم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

عمريه دارم می‌سوزم واسه قطره‌ای صداقت ♥ عمريه سوختم و موندم توی بازی رفاقت

عاشقونه دل سپردم به نهايتت رسيدم ♥ گم شدم توی وجودت جز بدی چيزی نديدم

انتظارم می‌سوزونه ساقه و رويشه و برگم ♥ از همه رنگا گذشتم، انگاری كه رنگ مرگم

توی كوره راه بودن نمی‌شه گلی بكاريم؟ ♥ مثل بارون محبت روی همديگه بباريم ؟

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

فراموشم مكن تا در حياتم ♥ پشيمان می‌شوی بعد از وفاتم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

ياد باد آنكه ز ما وقت سفر ياد نكرد ♥ به وداعی دل غم ديده ما شاد نكرد

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

بگذار بگريم چون ابر در بهاران ♥ كز سنگ ناله خيزد در روز وداع ياران

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

رفتم كه ديگر نظر به رويت نكنم ♥ گر كعبه شوی سجده به رويت نكنم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

حاصلم در دل است از دل بی حاصل خويش ♥ به كه گويم من سوخته درد دل خويش

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

عروسك

از تو بايد می‌گذشتم، ولی افسوس نتونستم ♥ تو عروسك بودی و من آخر قصه دونستم

تو وجود خالی تو جز دروغ هيچی نديدم ♥ كاش می‌شد به اين حقيقت پيش از اينها می‌رسيدم

يه روزی يه روزگاری حرف بين ما نگاه بود ♥ عشق رو نقاشی می‌كرديم، نقش ما خورشيد ماه بود

بعد از اون واژه نوشتيم، جملمون ستاره چين بود ♥ مثل دريا آبی بوديم، معنی زندگی اين بود

سوختم و سوختم و ساختم، هرچی داشتم بپات باختم ♥ كاش تو رو از روز اول مثل امروز می‌شناختم

آخه عشق يعنی شكستن، عاشقانه سر سپردن ♥ دل سپردن به سرابه، در سكوت خويش مردن

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

با تو

با توام ای كه نگاهت من و با عشق آشنا كرد ♥ تو دلم حرم نفسهات فصل سرما رو فنا كرد

تويی اونكه توی وجودت نيمی از خودم رو ديدم ♥ با حضور عاشقونهات به خودِ خودم رسيدم

با تو شادم با، تو مستم دستتو بذار تو دستم ♥ بی تو جون می‌دم به ظلمت، با تو عشقو می‌پرستم

گم شدم تو شب چشمات، تو شدی فانوس راهم ♥ تو شدی ماه و ستاره تو شب سرد و سياهم

با حضورت ميشه حس كرد يه نفس بوی بهارو ♥ ميشه از لبای تو چيد عطر باغ قصه‌ها رو

با تو شادم با تو مستم، دستتو بذار تو دستم ♥ بی تو جون می‌دم به ظلمت، با تو عشقو می‌پرستم

من مسافری غريبم توی جاده نگاهت ♥ كه چشام مثل قدمهات تا ابد مونده به راهت

باورم كن كه فقط تو، تويی معنای وجودم ♥ تو بيا تا غم دوريت نره توی تار و پودم

با تو شادم با تو مستم، دستتو بذار تو دستم ♥ بی تو جون می‌دم به ظلمت، با تو عشقو می‌پرستم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

انسان با ۳ بوسه تكميل ميشود:

۱) بوسه‌ی مادر كه با آن پا به عرصه خاكی ميگذارد

 ۲) بوسه‌ی عشقی که با آن يك عمر زندگی ميكند

 ۳) بوسه‌ی خاك كه با آن پا به عرصه ابديت ميگذارد

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

خوش به حال آسمون كه هر وقت دلش بگيره بی‌بهونه می‌باره ... به كسی توجه نمی‌كنه ... از كسی خجالت نمی‌كشه... می‌باره و می‌باره و... اينقدر می‌باره تا آبی شه... آفتابی شه...!!! کاش... کاش می‌شد مثل آسمون بود... كاش می‌شد وقتی دلت گرفت اونقدر بباری تا بالاخره آفتابی شی... بعدش هم انگار نه انگار كه بارشی بوده!

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

برگ در انتهای زوال می‌افتد و ميوه در ابتدای کمال

 بنگر چگونه می‌افتی، چون برگی زرد يا چون سيبی سرخ......

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دو سه روزی که در اين باديه مهمانی ......
با ادب باش که خاصيت مهمان ادب است

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

دوست دارم شمع باشم در دله شبها بسوزم ....
روشنی باشم به جامعی و خودم تنها بسوزم ....

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

تو ميری و من فقط نگاهت می کنم , تعجب نکن که چرا گريه نمی کنم , بی تو يک عمر فرصت برای گريستن دارم اما برای تماشای تو همين يك لحظه باقيست .

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

تو را چون آرزوهايم هميشه دوست خواهم داشت
به شرطی که مرا در آرزوی خويش نذاری

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

تمام زندگی را از دريا بياموز , زيرا برای در آغوش گرفتن ساحل آرام و قرار ندارد .

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

فراموش کن چيزی را که نمی توانی به دست آوری ..........
و به دست آور چيزی را که نمی توانی فراموش کنی .

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

اگه يه پروانه روی سرت نشست تعجب نکن چون .............
من آدرس قشنگترين گله دنيا رو بهش دادم , گلم

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

شراب را دوست دارم چون رنگ خون است خون را دوست دارم چون در رگ جريان دارد رگ را دوست دارم چون به قلب راه دارد قلب را دوست دارم چون جايگاه توست

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭

اگر كليد قلبی را نداری قفلش نكن؛

اگر خداحافظی در راه است سلام نكن؛

اگر دستی را گرفتی رهايش نكن

٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭♥٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭